Time For Reworks

Αγαπητό Blog γεια σου....

Είχα πάρα πολύ καιρό να ασχοληθώ μαζί σου και είπα να ανασκουμπωθώ λιγάκι, γιατί το όλο θέμα του blogging μου είχε λείψει. Αλλά βλέπεις με τη δουλειά, τη σχολή και όλα τα υπόλοιπα που χρόνος...Τώρα όμως, μιας και έρχεται καλοκαιράκι, περισσότερος ελεύθερος χρόνος δλδ, δεν έχω δικαιολογίες... Το πρώτο αυτό Post λοιπόν θα έχει ένα mini update, στα ωραία και μη πράγματα που είδα και έκανα τον τελευταίο καιρό...

Θα αρχίσω με τις εξόδους:

Για αρχή να σου πω, ότι πριν καιρό είχα πάει στο W. Mega Club της παραλιακής στον χώρο του πρώην Mao. Ο χώρος όπως πάντα είναι Breathtaking, με την γιγαντιαία πισίνα, την ωραία διακόσμηση, την άπλα, τους ωραίους φωτισμούς και φυσικά την ωραία μουσική...Θα μου πεις mainstream της παραλιακής και ωραία μουσική γίνονται? Εντάξει μην περιμένεις να βαράνε τα πριόνια μέχρι το πρωί, τα εναλλακτικά και τα ψαγμένα διότι ατύχησες. Οι House επιλογές όμως του dj ταιριάζουν γάντι στο καλοκαιρινό φόντο με τη θάλασσα και την πισίνα, τα γύφτο-beats παραμένουν στο ελάχιστο καθώς επίσης και τα σκύλο-pop ελληνικά.. Οπότε αν κατάλαβες κατάλαβες... Το συστήνω by the way.

ps: Το μπουκαλάκι έχει 110Ε/5άτομα αν θυμάμαι καλά, αλλά αν είστε 6 παίζει πολύ άνετα να σας αφήσουν με το 1 μπουκαλάκι.

Να συνεχίσω με το Balux, το οποίο λάτρεψα, σε αντίθεση με την παρέα μου που περίμενε κάτι πιο εμπορικό. Αυθεντική House, σε όλες τις εκφάνσεις τις, Latin, Soul, Tribal, Electro...ιδανικό για καλοκαιρινό clubbing δηλαδή. Βάζει και κάτι ξεκάρφωτα beats τύπου village fm αλλά και ελάχιστα ελληνικά, αλλά μην σε ξενερώνει, κρατιούνται σε ελάχιστο βαθμό... Το συστήνω και αυτό..Πληροφορίες για τραπέζι δεν έχω, αλλά είναι τεράστιο το μαγαζί, θα βρεις σίγουρα.

Να συνεχίσω με Ακάνθους, στο οποίο δεν υπάρχει περίπτωση να ξαναπάω. Ελληνική κονσέρβα από 80s & 90s, άντε και λίγο αρχές 00s... Εμπορικούρα μέχρι αηδίας, κόσμος πολύς, ζέστη και υγρασία, απαράδεκτο προσωπικό και μια ηλίθια στην πόρτα που μόνο που δεν μας έδιωξε που δεν είχαμε ψιλά, ότι και καλά εκεί όσοι πάνε έχουν ακριβώς 13Ε για την πόρτα... Αλλά θα μου πεις με όλα τα πιτσιρίκια μαζεμένα εκεί λογικό μου ακούγεται. Γενικά όσο μπορείς μακριά!

Dekko...Χμμμ... Τι να πω για το Dekko? Η απίστευτη τοποθεσία του δίπλα στην θάλασσα δεν με αφήνουν να πω και πολλά αρνητικά.. Η μουσική υποφερτή, ειδικά μετά από 5 Havana Club Με λεμόνι, η πολυκοσμία επίσης, αν έχεις πάει νωρίς και έχεις βρει πάγκο ή αν έχεις τραπέζι..Αλλά και να μην αντέχεις η παραλία είναι ένα σκαλοπάτι μακριά.. Το προτύνω, αλλά όχι ανεπιφύλακτα...

Για κλείσιμο να σου αναφέρω την ταράτσα του Bios...Κλασσική αξία, και γαμώ τις τοποθεσίες, θα ήθελα όμως ένα τακ πιο δυνατά τη μουσική, όπως πέρσι (γιατί ήταν πιο δυνατά πέρσι Χάρη και Μιχάλη). Κατά τα άλλα ιδανικός χώρος για ποτάκι και κουβεντούλα που σου βγάζει κάτι από New York (όχι ότι έχω πάει, αλλά από τι έχω δει) και από London (εκεί έχω πάει και ναι..θυμίζει)....

Αυτά λοιπόν σχετικά με τις εξόδους μου και τώρα λίγο γρήγορα σχετικά με την λατρεία που ακούει στο όνομα ΤΑΙΝΙΕΣ.......Πολύ πράμα έχω δει, αλλά δεν θα ασχοληθώ με όλα..

Prince Of Persia SoT: Ανιαρό αλλά super speedάτο παραμυθάκι κυρίως για παιδιά...Βαρέθηκα και ξενέρωσα. Δεν μπορώ να σου εξηγήσω τι μου έλειψε αλλά σίγουρα δεν ήταν αυτό που περίμενα. Ήταν μια PG13 ταινία με όλη τη σημασία του όρου....

Robin Hood: Εδώ μάλιστα... Δεν ξέρω γιατί το έκραξαν οι κριτικοί εγώ το γούσταρα πολύ.. Hardcore περιπέτεια, που εστιάζει στην δημιουργία του θρύλου και όχι στον Robin καθαρά. Άψογες ερμηνείες, τέλεια αναπαράσταση της εποχής, ωραία ατμόσφαιρα και μία Kate Blanchett να την πιεις στο ποτήρι... Μπράβο στον sir Ridley που αν θέλει να το πάει σε τριλογία όπως διάβασα θα πρέπει να βιαστεί μιας και ο Russel μεγαλώνει επικίνδυνα.. Στα μείον θα αναφέρω οτι ο Crowe έχει πολύ μικρά δάχτυλα για να είναι και καλά άσσος στην τοξοβολία (άκου τώρα τι πρόσεξα ο καμμένος).

Nightmare on Elm Street: Με μία βιντεοκλιπίστικη σκηνοθεσία, τον Earle Haley να παίζει ακριβώς όπως στο Watchmen(απαράδεκτο) και gore-ίλα να φαν' κι οι κότες. Σε κρατάει (κάπως?) αλλά αν δεν είσαι φαν του είδους καλύτερα μην το πλησιάσεις. Τα γυρίσματα για το sequel όμως ήδη ξεκίνησαν...

Κυνόδοντας: Απίστευτη ταινία σχετικά με την βία, πατάει επάνω σε άρρωστες σκέψεις άρρωστων ανθρώπων, αυταρχικών και δημιουργεί έναν καινούριο κόσμο ψυχρό και χωρίς συναίσθημα. Η ακρίβεια του Λάνθιμου στα πλάνα του είναι μοναδική αν και θυμίζει πολύ Haneke, ήταν και επηρεασμένος άπο αυτόν άλλωστε. Anw, Η ταινία είναι πολύ δυνατή, έντονη, απωθητική και άρρωστη ώρες ώρες και με ένα φινάλε που απλά σε αφήνει μ@λάκα, αν και τώρα που το σκέφτομαι κάπως το περίμενες. Δες την!

Η επίθεση του γιγαντιαίου Μουσακά: Γαμάτη cult ταινία του Πάνου Κούτρα για λιώσιμο... Θέλει τις κατάλληλες συνθήκες όμως για να την ευχαριστηθείς. Trash μέχρι το κόκκαλο, σάτιρα της νεοελληνικής κοινωνίας των 90s όπου όλα μπλέκονται όταν κάποιοι εξωγήινοι μεγεθύνουν κατά λάθος έναν μουσακά. Έτσι τραβέλια, drag queens, gay αστροφυσικοί, ανορεξικές κοκούδες μοντέλες σύζυγοί υπουργού, υπουργοί, τηλεπαρουσιάστριες και ρεπόρτερ (θεά η Μπαζάκα στο συγκεκριμένο όπου ο camera man της έχει μόλις πεθάνει και εκείνη τον βρίζει γιατί έχασαν το πλάνο με τον μουσακά) μπλέκονται σε ένα κυνήγι του μουσακά και παράλληλα μπλέκουν τα μπούτια τους. Δες το πέρα από την trashila του και θα δεις μια απίστευτα αλληγορική ταινία που πατάει επάνω σε δύο φόρμες, τα Horror Bmovies του 50 και στις σαπουνόπερες του Φώσκολου, και απλά τις απογειώνει. Πάρε και ένα link για να την δεις.

Επικίνδυνες Μαγειρικές: Απλά απαράδεκτο, ασύνδετο, άστοχο, γρήγορο αλλά κουραστικό με μόνον αξιόλογο τον Μαρκουλάκη να σώζει κάπως την ταινία... Με απογοήτευσε.

Chunking Express: Αριστούργημα του Wong Kar Wai, μία από τις εμβληματικότερες ταινίες των 90s, με ένα στυλ μοναδικό, μετέπειτα clopyright από Ταραντίνο, και ένα soundtrack όλα τα λεφτά. Δεν θα ασχοληθώ με υπόθεση και άλλα τέτοια, απλά θα σου πω ότι πρέπει να το δεις..όπως και το άλλο γαμάτο του...

In the Mood for Love: Μία σχέση που δεν ευοδώνεται ποτέ, ένας ανέκφραστος έρωτας, μία υπέροχη σχέση μεταξύ ενός άντρα και μιας γυναίκας. Κρυμμένοι από τα βλέμματα των γειτόνων και των συντρόφων τους, ακριβώς όπως κρύβονται και τα αριστοτεχνικά πλάνα του Kar Wai. Η ταινία είναι νομίζω μάθημα σκηνοθεσίας αφού ακόμα και οι σκιές υποδύονται, και ο καπνός...και το φως...και...και....OK σταματάω τώρα γιατί δεν θα τελειώσω ποτέ..

Για υπόλοιπες ταινίες και άλλα νέα σύντομα με νέο post.